Miaka 40 imepita kama upepo wa jioni, bado wewe uko pale pale ukizunguka kwenye soko la “kutafuta mwenye sifa.” Ni ajabu kidogo au pengine ni kawaida katika dunia ya leo, kwamba mtu amepita nusu ya maisha yake ya utu uzima, lakini bado anaendelea kuzungumza kama kijana wa chuo anayechagua mwenza wa majaribio, kana kwamba maisha ni jaribio la darasani linaloweza kurudiwa kila muhula.
Wakati wengine walikuwa wakijenga maisha, wengine walikuwa wakijenga orodha ndefu ya “sifa zinazotakiwa.” Sasa orodha imekuwa ndefu kuliko maisha yenyewe.
Unataka mwenye sifa, lakini hujielezi ni sifa gani hasa zinazoendana na wewe ambaye tayari miaka imeamua kukutangulia kwa kasi isiyo na huruma. Kila anayekuja ana tatizo; huyu hafai, yule hajakidhi kiwango, mwingine hana “standard.” Inaonekana kama dunia nzima haijui jinsi ya kufikia viwango ulivyojiwekea wewe peke yako.
Ni kama uko kwenye kamati ya milele ya kuchuja watu, huku kamati yenyewe ikiwa haina hata ajenda iliyokamilika. Kila siku kuna kikao kipya cha uamuzi: “Huyu si wa hadhi yangu,” “yule hana malengo,” “huyu bado mchanga kiakili.” Ajabu ni kwamba muda unakupita kama unasubiri daladala ambayo tayari imeandikwa “imejaa.” Na wewe bado unasimama pale kituoni ukikataa kupanda gari zote kwa sababu hazina vioo unavyotaka.
Wakati huo huo, maisha yenyewe hayakuwekei lebo ya “subiri mwenye sifa.” Yanaendelea mbele bila kusita. Wengine wanaingia katika hatua za maisha kwa uhalisia, wanajifunza, wanakosea, wanarekebisha, na kujenga. Wewe bado upo kwenye darasa la kuchagua wenza kwa vigezo ambavyo hata karatasi yenyewe imeanza kuchoka kuvisikia.
Cha kuchekesha zaidi au cha kusikitisha kwa upande mwingine, ni kwamba wakati mwingine “sifa” unazozitafuta si za kawaida kama unavyodhani. Unataka mtu mkamilifu, asiye na makosa, mwenye maisha yaliyopangwa kama ratiba ya ndege.
Lakini wewe mwenyewe hujapitia hata ukaguzi wa msingi wa maisha ya pamoja. Ni kama unatafuta jumba la kifalme ukiwa bado hujamaliza hata msingi wa kibanda chako.
Wakati miaka inaongeza namba kwenye kitambulisho chako, matarajio yako yanaendelea kupanda juu kama daraja lisilo na ngazi. Na dunia inatazama kwa mbali ikijiuliza kama kweli kuna mtu anayesubiri “mkamilifu” katika dunia isiyo na mkamilifu hata mmoja.
Lakini wewe unaendelea kusisitiza kwamba tatizo ni “watu hawana sifa,” si kwamba labda kiwango kimekuwa hadithi isiyo na mwisho.
Watu walio karibu wanaanza kuona tabia hii kama hadithi ya mfululizo isiyoisha. Kila msimu una kiingilio kipya cha “natafuta mwenye sifa.” Hakuna mwisho, hakuna hitimisho, hakuna uamuzi. Ni kama kipindi cha runinga kinachoishi kwa matangazo tu bila kufika kwenye sehemu kuu ya simulizi.
Na labda cha muhimu zaidi ni hili: wakati mwingine si kwamba hakuna watu wenye sifa, bali ni kwamba macho yamezoea kutafuta ukamilifu usio na makosa hata ya kawaida ya binadamu. Maisha ya kweli hayaji na nembo ya “imehakikiwa.” Watu wana makosa, wana historia, na wana safari. Lakini safari hizo ndizo zinazojenga uhalisia wa mahusiano, si orodha za ndoto zisizo na mwisho.
Hivyo basi, ukiwa bado unasimama pale kwenye lango la “kutafuta mwenye sifa,” dunia inakuomba kidogo uangalie saa yako ya maisha. Miaka 40 si mchezo wa kujaribu tena na tena bila uamuzi.
Ni muda wa kuelewa kwamba wakati mwingine, sio kila kitu kinahitaji kuwa kamili ili kiwe cha maana. Na labda, kwa mara moja, si vibaya kushuka kidogo kutoka kwenye kilele cha matarajio yasiyo na mwisho na kuangalia uhalisia unaopita pembeni yako kila siku bila kusubiri kibali cha ukamilifu.